Scheiden & Delen met Hette (59): ‘Durf los te laten, je ex-partner, de ander, de verhalen eromheen. Stick to the facts. Feit is: dat wat er was, is er niet meer.’

Hette heeft in haar eigen jeugd geen scheiding van dichtbij meegemaakt, totdat zij 16 lentes jong was en haar oom en een tante gingen scheiden. Deze scheiding heeft zij niet direct meegekregen nu zij elders woonden. Hette realiseert zich nu pas dat zij als kind heel bewust op afstand van dat intense en verdrietige scheidingsverhaal werd gehouden, zoals vele kinderen van dergelijke pijnlijke omstandigheden worden gehouden.

Zelf is Hette afgelopen zomer 28 jaar getrouwd geweest. Zij en haar partner kennen elkaar al 31 jaar. Ze hebben 2 dochters en een zoon. Sinds vorig jaar zomer wonen er geen kinderen meer thuis.

‘We gaan maar door’- modus
Hette en haar partner waren echte maatjes van elkaar met als valkuil dat als een van beiden iets of een of ander gemis aan de orde wilde stellen, wilde bespreken dan begonnen zij er even over om vervolgens te over te stappen in de ‘we gaan maar door’-modus. Zij deelden heel veel samen. Enerzijds was er een goede basis, een goed samenzijn en anderzijds waren er ook een aantal ongeadresseerde issues. Een aantal jaren geleden kwam dat bij Hette in een best wel extreme mate aan de oppervlakte. Op dat moment was Hette ernstig ziek en werd haar afgeraden om die ongeadresseerde issues op dat moment aan te pakken.

Santiago de Compostella
Een aantal jaar geleden is Hette naar Santiago de Compostella gewandeld en ongevraagd kwam dit ongeadresseerde item telkens weer naar boven. Bij thuiskomst gaf haar man aan dat dit gevoel kwam doordat zij nog moest landen. Volgens hem was dit iets wat El Camino met een mens doet: ‘Alles is idealistisch en leuk’. Kort daarop volgden de feestdagen en hobbelden zij weer door.

In het voorjaar van 2017 voelde Hette dat zij er iets aan mocht gaan doen. Hun jongste kind stond op het punt uit huis te gaan. ‘Blijf ik nou heel erg gelukkig totdat ik 85 ben op deze manier? Nee.’ Zij voelde ook fysiek dat ze op deze wijze niet meer kon doorgaan. Lees verder

Scheiden & Delen met NLP Master en Business coach Athilde Whyte: ‘… en toen was ik er eindelijk’

In de serie Scheiden & Delen wordt een aantal portretten weergegeven van mensen die een (echt-) scheiding hebben ervaren. In dit portret deelt Athilde Whyte (47) haar verhaal. Zij is moeder van 4 kinderen. In het dagelijkse leven is zij tevens NLP Master, Business coach en eigenaresse vanuit haar bedrijf FLOW-denken.

Kinderen krijgen door de scheiding een fijnere jeugd
Athilde maakte als kind de scheiding van haar ouders mee, toen haar ouders besloten na een huwelijk van tien jaar uit elkaar te gaan. De scheiding van haar ouders heeft het perspectief van Athilde op relaties al op jonge leeftijd beïnvloed. Athilde had altijd het beeld dat als je ging trouwen je voor altijd bij elkaar bleef, omdat je anders je kinderen te kort deed. De gevolgen van een scheiding voor de betrokken kinderen vond zij wreed. De scheiding van haar ouders heeft beslist geen littekens voor haar gevormd. Athilde die zelf een scheiding heeft meegemaakt, stelde zichzelf na de beslissing om te scheiden ook de vraag ‘Wat doe ik mijn kinderen aan?’ Zij wist uit eigen ervaring hoe vreselijk het is om als kind een scheiding mee te maken. Ze durfde op een gegeven moment ook naar de andere kant te kijken om te realiseren dat haar kinderen door de scheiding juist een fijnere jeugd zouden krijgen dan voor die tijd.

Athilde’s eigen scheidingservaring
De vader van Athilde is alcoholist. Als volwassene weet zij dat je met een alcoholist niet kunt samenleven. Zoals bekend bij alcoholisten zijn alcoholisten volgens zichzelf geen alcoholist en hebben zij nergens last van. Alcoholisten voelen zich vooral slachtoffer en rechtvaardigen daarmee hun gedrag. Als kind wist zij niet dat hij alcoholist was. Als kind zag zij hem gewoon als haar vader. Maar zij voelde zich altijd wel gekwetst door hem. Dit heeft haar wel een ontzettend incasseringsvermogen gegeven. Een incasseringsvermogen waar ze trots op is. Zij moet er telkens wel opletten dat het hebben van dit incasseringsvermogen niet ten koste van haarzelf gaat. Daar is zij altijd wel alert op, want voordat zij het weet is zij zo loyaal dat ze niet meer trouw is aan haar eigen gevoel. Dat gaat gelukkig best wel goed. In de afgelopen tien tot vijftien jaar is Athilde ontzettend veel van zichzelf gaan houden en dat maakt dat Athilde zich best voorop durft te stellen in alle contacten en alle relaties. ‘Dus het is veel makkelijker om en loyaal te zijn en goed voor mijzelf te zorgen.’

De spanning en de stofjes die vrijkomen weer willen voelen
Incasseringsvermogen en verantwoordelijkheidsgevoel heeft de ontwrichtte relatie van haar ouders haar meegegeven. Als kind voelde Athilde zich verantwoordelijk voor de sfeer in huis. ‘Als ik dan thuis goed mijn best deed, dan kwam hij goed thuis of dan maakten ze geen ruzie.’ Zij voelde zich daar ontzettend verantwoordelijk voor. Daar heeft zij heel veel last van gehad.
Als ze dan bijvoorbeeld naar school ging en er iets gebeurde in de klas dan gingen bij haar alle alarmbellen af. Athilde kwam dan in een soort van staat van paraatheid terecht waarin zij dacht: Oh jeetje wat heb ik nu weer gedaan? Ik had dit moeten voorkomen. Dit kon om de meest onbenullige dingen gaan. Als de leraar boos werd omdat er twee kinderen achterin de klas aan het kletsen waren dan voelde Athilde zich verantwoordelijk. Zij betrok altijd alles op zichzelf. Het heeft heel lang geduurd om daar vanaf te komen. Het is nog niet helemaal over. In haar kindertijd is dit gevoel van staat van paraatheid geactiveerd. Soms zijn er nog situaties die dat gevoel weten te triggeren. Het bizarre is dat ze het ook mist. Als het saai is en er gebeurt niets dan mist zij de adrenalinestoot die er was als er een dronken iemand thuis komt. Het is of de spanning of het zijn de stofjes die dan vrijkomen, die ze dan heel lang heeft gemist. Dan hunkerde ze ernaar dat er iets gebeurde, waardoor ze die spanning weer mocht voelen, die stofjes weer kreeg. Soms zocht Athilde ook bewust ruzie met haar vriend zonder dat ze door had waarom. ‘Het moest dan gewoon knallen.’ Iets wat ook te zien is bij thrill seekers. Zij hebben spanning nodig om zich te kunnen uitdrukken. Het is tegelijkertijd ook een manier om emotie te verwerken. Je kunt je ook aanleren om dan te gaan sporten, maar als je bent opgegroeid in een thuissituatie waar altijd veel spanning is geweest en jij gewend bent daarop te reageren op een bepaalde manier, dan kunnen situaties daarbuiten soms te rustig zijn. Dit gemis heeft ze heel lang bij zich gedragen.

Een redder in nood
Haar relatiebeeld van ‘voor altijd bij elkaar blijven voor de kinderen’ heeft ertoe geleid dat Athilde zich volledig heeft weggegeven en dat zij niet trouw was aan zichzelf. Hiertoe was zij bereid omdat ze zo graag wilde slagen. De relatie van haar ouders beïnvloedde haar dermate dat ze telkens mensen opzocht waar iets mee is. ‘Geen gezonde Hollandse jongen, nee, maar altijd iemand met een kruisje.’ Zo mocht zij als redder optreden. Gedrag wat vaak voorkomt bij kinderen van alcoholisten. Zij zoeken een partner die zij kunnen ‘fixen’ in de ijdele hoop daarmee als redder in nood hun alcoholistische ouder te helen.

Athilde Whyte - 15 lentes jong

Athilde Whyte – 15 lentes jong

De rode draad: Hopen tegen beter weten in
Athilde heeft niet veel relaties gehad. In de relaties die ze heeft gehad was zij telkens degene die verbaal veel sterker was. Toen ze vijftien jaar was kreeg Athilde een vriend die vijf jaar ouder was. Hij werd voor haar een soort tweede vader en zij wilde hem heropvoeden. Met al haar mannen is er in principe niets mis, maar ze komen wel allemaal uit beschermende omgevingen, welke ze nooit hebben verlaten. ‘Zij hebben zich nauwelijks tot niet ontwikkeld tijdens onze relatie. Ik ben altijd een vrouw van de wereld geweest. Ben overal geweest en spring overal in. Dus ik heb ze wel altijd meegesleurd. Mijn eerste relatie heeft veel te lang geduurd. Ik wist al vijf jaar dat het niet goed was, maar ik ging niet weg omdat ik het zielig vond voor hem.’ Een reactie die voor haar duidelijk terug te voeren was naar haar thuissituatie in haar jeugd.

Athilde vroeg zich af waarom ze zich niet nog meer kon aanpassen zodat zij en haar partner wel gelukkig konden blijven. Hopen tegen beter weten in, was de rode draad in haar leven. Ze wordt er echt af en toe helemaal gek van. Zij heeft best veel losgelaten en achter zich gelaten door veel van zichzelf te leren houden. Athilde realiseert zich goed dat het ´hopen tegen beter weten in´is ontstaan in haar jeugd, waardoor zij zich een enorme loyaliteit en doorzettingsvermogen heeft aangeleerd. Als zij zichzelf kwaad doet en tekort doet is dat altijd wel weer te herleiden tot het ´hopen tegen beter weten in’. Haar huidige relatie ervaart Athilde ook niet als okay. Dit weet ze eigenlijk al drie tot vier jaar. Toch denkt ze telkens weer:´Weet je Thil, er mankeert ook alles aan jou dus okay huppetee ga daar eens mee aan de slag.’ Heel diep van binnen weet ze dondersgoed dat het ‘hopen tegen beter weten in’ is. Maar zij vindt het zo akelig om weer dat verdriet aan te gaan en het voelt ook als een falen van zichzelf. ‘Waarom heb ik nu niet eens een relatie met een man waarmee ik oud kan worden, een man die mij waardeert voor wie ik ben? Een gelijkwaardige relatie. Een man die mij op handen draagt lijkt mij zo geweldig.’ Zij heeft altijd haar partners op handen gedragen en er is nog geen geweest die haar ook op handen heeft gedragen. En dan denkt ze heel vaak: ‘Je zeurt, je bent zo ontevreden, want hij doet dit en hij doet dat en zie daar ook eens de waardering in. Ik kan daar dan heel ver in gaan.’ Zij heeft de liefde niet als wederkerig ervaren. ‘Ik geef, maar ontvang ontzettend weinig terug. Het is dus eigenlijk weer een fix-project.’ Zijn en haar basisverwachtingen van het leven bleken wezenlijk anders te zijn. Een aantal maanden geleden heeft Athilde voor zichzelf besloten te stoppen met deze relatie. Sinds kort heeft zij voor zichzelf gekozen en woont zij op zichzelf. Zij heeft drie relaties gehad die op dezelfde wijze verliepen, waarbij haar verwachtingen van de relatie haar steeds teleurstelden.

Athilde Whyte – 10 maanden jong

Haar innerlijk kind
Haar innerlijk kind is meegegaan vanuit haar kindertijd thuis naar de volwassen vrouw die ze nu is. Als volwassen vrouw weet Athilde dat loyaliteit, verantwoordelijkheidsgevoel en een enorm incasseringsvermogen haar ontwikkelingspunten zijn. Zij heeft een goed oog voor mensen die hulpbehoevend zijn. Tegelijkertijd heeft ze nooit met haar innerlijk kind aan tafel gezeten als het ware om een kopje thee te drinken of een wandeling te maken, iets wat vaak te zien is bij mensen die in een herhaald patroon zitten die vaak terug te leiden is naar het verleden. Het innerlijk kind een eigen plek en stem te geven, naast je of tegenover je. Het innerlijk kind tegen wie je ook mag zeggen: ‘Het is okay’.

Haar relatie met haar innerlijk kind is denkt ze voor haar gevoel wel okay. Zij heeft daar veel aandacht aan besteed. ‘Maar ik geloof wel dat als ik nog heler wil worden dat daar bij mijn innerlijk kind nog een groot stuk van mijn sleutel zit. Dat geloof ik ook.’

Perfect altaar van de liefde
Kleine Athilde ziet als het ware telkens een man die zij wil fixen omdat het bij haar vader niet is gelukt. Het is een litteken dat schreeuwt om aandacht, om verzorging om heling. Tegelijkertijd is er ook de volwassen vrouw die behoefte heeft aan een gelijkwaardige relatie, die op handen gedragen wilt worden. Zij durft het perfecte altaar van de liefde te vinden, daar twijfelt zij niet aan. Gelooft zij dat zij daar een bepaalde vibratie voor mag uitzenden, zodat het op haar frequentie kan surfen waarbij zij kan zeggen: ‘Zo’n man zou ik graag willen.’ Athilde is daar absoluut van overtuigd. Zij gaat het nu dit keer ook anders doen. Nu zij weet wat voor man zij wil, vraag ik mij af of zij ook weet wat zij die man te bieden heeft. Zal de volwassen Athilde met al haar verworven wijsheid kunnen zeggen: ‘Dit is wat bij mij past, bij wie ik nu ben of bij mijn innerlijk kind?’
‘Dit geeft mij huiswerk om te kijken hoe dat voor mij zit. Mijn eerste neiging is te zeggen dat ik in de loop van de jaren dat ik met deze man ben, heb leren houden van mezelf. Ik ben heel veel patronen bij mijzelf gaan zien. Ik heb daarin ook veel zaken achter mij mogen laten en nu is het tijd voor een volgende stap. Ik denk dat wat jij zegt dat bij die volgende stap hoort.’

De tijd nemen
Athilde geeft duidelijk aan dat zij wil stoppen, de koek is op. Zij mag nu haar eigen reis beginnen. Als je afstand neemt van een ander neem je meer ruimte voor jezelf. Het hoofdstuk met haar huidige partner gaat binnenkort dicht, niet met hun kind. Athilde weet heel goed hoe zij dat gaat invullen. ‘Als eerste zal ik ruimte nemen voor mijzelf. Ik durf niet te zeggen hoe lang dat gaat duren, maar het is pas klaar als het klaar is. Maar ik ga eerst vol voor mijn eigen ruimte en voor wat ik zelf graag wil, voor wat ik belangrijk vindt. Daar heb ik nog wel wat te ontdekken denk ik. Daar wil ik alle tijd voor nemen. Pas daarna verwacht ik dat er weer ruimte komt voor een andere relatie.’ Athilde is bereid ruimte te maken om de ruis van haar relatiefrequentie te verwijderen.

Athilde Whyte - moeder van vier kinderen

Athilde Whyte – moeder van vier kinderen | Fotografie & Ontwerp: Tanja Bouwhuis

Het als ouders elkaar gunnen
Athilde heeft vier kinderen. Van de vader van de eerste drie kinderen is zij al gescheiden. Hoe vult zij dat dan in nu zij een tweede scheiding met kind tegemoet gaat? Neemt zij de lessen van de omgangsregeling met en het ouderschapsplan van haar oudere kinderen dan mee in deze scheiding of juist niet omdat het een ander soort gezin is? Of zou zij het anders willen doen?
‘Nee, ik ga het precies doen als bij de oudste kinderen. Mijn ex en ik hebben het goed geregeld. Wij hebben echt een scheiding als uit een boekje gedaan. Wij wilden niet meer samen verder, maar we houden op een bepaalde manier nog wel veel van elkaar. Ik vind hem een geweldige vader en hij vindt mij een goede en lieve moeder. Wij hebben het elkaar eigenlijk altijd gegund. Wij willen voor onze kinderen ondanks de situatie echt wel het beste. Dat is tot nu toe ook heel goed gelukt. Het gaat heel gemakkelijk over en weer. Hij komt bij mij, ik bij hem over de vloer. Er is nooit gedoe. Het is heel gemakkelijk. Als de kinderen van de een naar de ander willen of het qua patroon anders willen dan is dat goed. De ene keer gaat hij naar een ouderavond, de andere keer ik. En soms bellen we elkaar daarover een kwartiertje van tevoren over en dan is het ook goed. Dat gaat heel mooi. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ervan uitga dat dat met mijn huidige vriend ook zo gaat. Daar ga ik in ieder geval alles aan doen.’ Ook Athilde is een voorstander van partnerschap in ouderschap na scheiding. Dat is volgens haar mogelijk als beide ouders het kind en het belang van het kind voorop stellen.

Invloed relatiebeeld van kinderen
Het kan zo zijn dat de relatie niet lukt op basis van gelijkwaardig partnerschap, maar dat ouderschap wel gaat lukken omdat je elkaar als gelijkwaardige ouders kunt zien. Athilde‘s oudste drie kinderen hebben reeds een scheiding meegemaakt. Zij vult samen met hun vader het ouderschap als ouders goed in. Waarschijnlijk ook omdat zij wil voorkomen dat haar kinderen hetzelfde overkomt als datgene dat haar is overkomen toen haar ouders uit elkaar gingen. In hoeverre denk Athilde dat zij hun beeld van een vaste relatie heeft beïnvloedt?

Dat heb ik beslist beïnvloed. Maar wat ik ook heb beïnvloed is dat het allerbelangrijkste in je leven is dat je trouw bent aan jezelf en dat daar soms hele moeilijke en ingewikkelde dingen bij horen, maar dat er maar één iemand is die goed voor zichzelf kan zorgen en die zichzelf gelukkig kan maken en dat ben jezelf. Daar ben jezelf verantwoordelijk voor. En dat weten onze kinderen (13, 15 en 18) als geen ander. Het meest bijzondere is dat mijn oudste twee mij erop attendeerden dat ik dat zelf niet deed. ‘Mam, wij moeten worden wie we willen zijn, waarom laat jij je dit allemaal aanleunen? Leg dat eens uit? Jij zorgt niet goed voor jezelf.’
‘Ze passen het ook toe in hun leven. Dat vind ik zo stoer. Zij zijn allemaal naar de vrije school geweest. Omdat je daar mag worden wie je wilt zijn als persoon, als mens en niet als prestatie. Zij hebben – vooral de oudste twee – problemen gehad met hun vader. Zij hebben dezelfde problemen gehad met hem die ik ook met hem had en voor mij redenen waren om van hem te scheiden. Dat heb ik nooit eerder met hen gedeeld, maar feitelijk is dat wel zo. Zij hebben alle twee alleen maar bij mij gezeten, omdat hij zich belachelijk gedroeg ten opzichte van hen. Toen heb ik altijd tegen de kinderen gezegd: ‘Weet je, ik snap dat je teleurgesteld ben in je vader, maar de teleurstelling komt ook uit jezelf, want je hebt een bepaalde verwachting en die komt niet uit. Dat wil dus zeggen dat als je blijft vasthouden aan je verwachtingen, je teleurgesteld zal blijven worden. Als je in staat bent om bij jullie vader te zien wat hij wel levert en waar hij wel goed in is, dan krijg je weer een geweldige relatie met hem.’ En tegen de vader heb ik gezegd: ‘Geef ze nou even de ruimte om hiermee te frutten want het is ook een stuk puberteit. Dit is nu tegen jou en volgend jaar gaat het over mij.’ Dat hebben die meiden zo gigantisch gaaf gedaan. Nu is de relatie met hun vader weer fantastisch. Niet dat ze er heel veel zijn, maar ze zien wel waarvoor ze altijd bij hun vader terecht kunnen en waar hij een geweldige vader is. Daar waar ze eerder focusten op zijn tekortkomingen en wat ze allemaal misten. Dat hebben ze allemaal anders gedaan. Het gave is dat zij daarover in gesprek zijn geweest met hun vader. Hij gaf aanvankelijk aan: ‘Ah, dat komt natuurlijk van je moeder’. Toen hebben zij gezegd: ‘Pap dat is niet eerlijk. Dus als je ons niet voor vol wilt aanzien dan willen we er ook niet over praten.’ En dat heeft de middelste stug volgehouden. ‘Pap daarover moet je niet bij mij zijn, daar moet je zelf met mamma over frutten’. Die man heeft dat fantastisch opgepakt. Mijn ex is een heel stuk gegroeid door dit proces en samen zijn ze hier heel rijk van geworden.’

Loslaten van verwachtingen en verleden
Heeft Athilde net als haar dochters de verwachtingen met betrekking tot haar eigen vader ook los kunnen laten loslaten en daarmee de verwachtingen in haar partner?
‘Ja, dat heb ik. Dat was een harde les, dat wel. Je hebt het gevoel dat je daarmee je hele wereld los laat. Je laat een stuk van je jeugd los. Ik heb deze exercitie 18 jaar geleden gedaan toen ik 28 was. Toen werd Lotte geboren. Tot die tijd leefde ik volledig in control. Mijn grootste probleem was het verschil tussen mijn hart en mijn hoofd. Ik kreeg die nooit op een lijn. Ik had altijd het gevoel dat ik aan het koordansen was. Mijn lichaam greep zo gigantisch in na de geboorte van mijn kind dat ik psychoses kreeg. Er gebeurde echt van alles om mij maar te laten landen in mijn lijf. Die les heb ik toen toch maar opgepakt, bang als ik ook was. Ik heb goede hulp ingeschakeld. Ik heb een tijd op de PAAZ afdeling doorgebracht. Ik heb geweigerd medicatie te nemen omdat ik niet geloofde dat daarin de sleutel gelegen zou zijn. Door wat lichamelijke therapie, lichaamswerk, klassieke homeopathie, danstherapie en creatieve therapie ben ik eindelijk gaan landen in mijn eigen lijf. Toen was het belangrijkste proces inderdaad om dat stukje los te laten en mijn eigen verwachtingen dan toch maar eens aan te kijken en te vervangen met een andere realiteit.’

Dat gebeurde rond de geboorte van haar oudste kind. Na de geboorte kreeg Athilde die psychoses.
‘Die geboorte was zo extreem. Ik was zo gewend alles te controleren. En dan gaat je lijf opeens weeën produceren en die veroorzaakten pijn. Ik dacht echt: dubbel doei dit ga ik echt niet doen, wat een ellende. Ik had daar dus in eerste instantie geen controle over. Alles wat er dan mis kan gaan qua hulpverlening gaat dan ook mis. Uiteindelijk ben ik 12 uur lang bezig geweest. Ik had mijn lichaam zo uitgeput en zo stil gezet dat ze me aan de weeënopwerkers hebben moeten doen om überhaupt het kind er uit te krijgen. De nageboorte kwam niet. Er was een stagiaire die vijf uur had gewacht, dat was veel te lang. Vijf liter bloed verloren. Alles wat er mis kan gaan, ging er toen ook mis. Lotte was een huilbaby. Achteraf denk ik: ach arm kind. Natuurlijk was ze een huilbaby, dat snap ik ook wel. Dat heb ik ook allemaal wel meteen ervaren als dat ik er zelf niet de oorzaak van was, maar wel invloed op had. En dat beklemde mij verschrikkelijk. Ik voelde mij zo verantwoordelijk en ik wilde dat zo graag goed doen. Ik voelde dat ik dat niet goed deed in de zin van: ik deed wel mijn best, maar wat ik uitzond dat pakte dat kind totaal niet op. Zij kreeg allemaal klachten als oorontstekingen. Wat wil je niet horen. Ja, dat snap ik allemaal best achteraf gezien. Dat heb ik wel heel serieus opgepakt. Uiteindelijk heb ik het heel lang van me afgehouden totdat ik waanbeelden begon te krijgen en psychotisch gedrag kreeg en toen dacht ik: maar meid wat ben je nu aan het doen? Wil je nu bang blijven of wil je het een keer aangaan met jezelf? Ik heb toen de psychiater gebeld en gezegd dat het nu tijd was om het een keer aan te gaan, want zo gaat het echt niet goed. Ik kon de dag erna komen. Met behulp van klassieke homeopathie heb ik een doorbraak gecreëerd om niet meer bang te zijn, want ik bleef maar bang. Toen heb ik een paar korrels genomen en toen begon ik te huilen. Het heeft heel lang geduurd en toen was ik er eindelijk. Toen durfde ik ook echt de onaangeraakte stukjes aan te gaan. Toen was Lotte ongeveer 1 jaar.’

Athilde zegt het heel mooi: ‘ … en toen was ik er eindelijk’ Zij heeft natuurlijk zichzelf ook heel lang beschermd. Bijna een fort om haar heen gebouwd. Wat je vaak merkt bij vrouwen die een bepaalde mate van  ‘unfinished business’, littekens of trauma’s dragen, zoals bijvoorbeeld opgroeien met een alcoholistische ouder, is dat die stukjes op het moment van bevallen ook weer letterlijk geboren, losgelaten worden. Bevallen is loslaten. Een onaangeraakt stukje dat dan denkt: zij komt er nu uit, maar ik kom er nu ook uit. Dat moet een heftige ervaring zijn geweest.

‘Dat was het ook, maar ik zou het niet willen missen. Het heeft mij tot een heel fijn mens gemaakt. Ik ben er trots op, ik ben er heel blij mee.  Ik ben ook blij met het stuk daarvoor. Dat bedoel ik. Ik houd echt van mezelf met al mijn kleuren. Het een had niet gekund zonder het ander. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik vind ook dat ik het heel goed heb gedaan. Ik heb de dingen laten komen  op de momenten dat het kon en waarop het zover was. Ik heb nooit iets willen forceren. Ik heb het gewoon echt laten gebeuren. Ik ben het aangegaan op momenten dat het zover was. Dat voel ik nu ook. Het is niet zinvol om te denken: had ik dit of dat maar gedaan. Ik hou heel veel van Johan. Ik draag hem op handen en nu voel ik dat het tijd is dat het anders moet: Athilde-tijd.  Het is niet zo dat het daarvoor nooit zo is geweest. Het is niet uit ontevredenheid. Ik zie wat hij mij gebracht heeft en wat hij mij ook gegeven heeft. Maar dat voldoet nu niet meer.’

Athilde Whyte | Fotografie & Ontwerp: Tanja Bouwhuis

Individuele groei versus groei van de relatie
Athilde is nu 47. Zij is nu in een nieuwe fase in haar leven beland. Daar kan een relatie in meegroeien of niet. Wat ik vaak merk in mijn werk als mediator en in de relatie-coachingsessies met koppels is dat zij als individu zijn gegroeid, maar de relatie geen toestemming hebben gegeven om mee te groeien. Dat is iets waarvan je beiden bewust mag zijn en dat is iets waaraan je beiden mag werken om de relatie omhoog te tillen.
‘Ik groei heel hard en dat voel ik ook. Dat is heel fijn en dat zie ik bij de ander niet. Ik heb wel geprobeerd haakjes uit te gooien om daarover te praten. Daar mag je toch alle twee echt voor openstaan. Dat kan ik nu wel loslaten. Daar heb ik me wel even schuldig over gevuld. Ik dacht: ik doe nog een beetje dit en een beetje van dat.  Dat heb ik nu stiekem af en toe ook nog wel eens. Per saldo zoals ik het nu vertel zo voel ik het nu ook echt.’ Af en toe bekruipt haar dan toch dat gevoel om dat te doen. Natuurlijk ook omdat zij van die persoon houdt.

‘Het is ook heel behulpzaam zelf te weten wat ik niet wil. Ik ben dan ook wel blij dat ik die gevoelens nog heb, want dan weet ik namelijk: oh ja, kijk dat wilde ik dus niet. Daar kan ik ook wel weer dankbaar voor zijn. Dat klinkt wellicht zweverig, maar zo is het echt.’

Rolmodel van relatiepartner
Mijn vader leerde ons al vroeg dat de meest wijze lessen nooit op een zachte wijze worden gepresenteerd.  Dat zijn dan als het ware keiharde examens, daar mag je voor blokken, bloed, zweet en tranen voor inleveren. Athilde had als kind al duidelijk het gevoel wat ze niet wilde en wat ze wel wilde, waardoor zij het gevoel kreeg om dat per se neer te willen zetten in een relatie en daardoor als het ware ´projecten´ te zoeken. Haar vader is wel het rolmodel van een man in haar leven als in een relatie zoals zij dat bij haar ouders heeft waargenomen. Haar vader is een alcoholist die zijn pijn wegdrinkt. Desondanks merkt Athilde dat zij veel op haar vader lijkt. ´Ja mijn vader heeft altijd zijn pijn weggedronken. Hij heeft in mijn moeder niet de partner gevonden die hem op een goede manier heeft gesteund en gestimuleerd om die dingen met zichzelf aan te gaan enz. Zij hebben in elkaar het slechtste in elkaar naar boven gehaald.´

Als je een relatiepartner kiest, kies dan iemand op wie je kunt vertrouwen, iemand waarmee je een toekomst kunt opbouwen. Dat was in het geval van Athilde ‘s ouders dus niet zo. Ondanks het feit dat haar ouders in elkaar het slechtste naar boven wisten te halen, is zij eigenlijk al op heel jonge leeftijd geconfronteerd met de lessen van dualiteit. We hebben allemaal een schaduwzijde.

‘Mijn moeder was psychisch erg labiel. Zij heeft vier keer een zelfmoordpoging gedaan, nog voordat ik 10 jaar was. Mijn vader ging het criminele pad op. Ons gezin stond vaak in de krant. Dan was er weer eens iemand opgepakt en dan stonden we met naam en rugnummer in koeienletters op de voorpagina. We woonden in een Drents dorpje. Het was een hel.’

Me-time
‘Het mooie is dat ik twee jaar geleden heb besloten dat het me-time wordt en dat ik toch weer met wie ik ben dingen ga doen. Dankzij alles wat er is gebeurd heb ik maar drie zinnen nodig om iemands volle potentie en knelpunten zien. Ik ben hierdoor een formidabele spiegel geworden. Daarom heb ik besloten mensen te gaan coachen. Dat kan ik gewoon als de brandweer. Ik vind het gaaf. Ik leg niemand iets in de mond. Ik geef wel keihard de dingen terug waar mensen dan echt mee aan de slag kunnen. Ik ben daar succesvol in. Ik vind het fijn om een ander te dienen. Op deze wijze doe ik dat op een gezonde manier. Ik heb vorig jaar bij de NS een klus aangenomen als interim manager in een veranderende omgeving. Dus volop geweldig spul om mee te werken, Qua complicaties werd ik op mijn wenken bediend dat vind ik geweldig. Dit voorjaar heb ik gezegd: ‘Nee Thil stick to the plan. Je gaat echt dat doen wat je graag wil. Ik moest hiervoor wel uit mijn comfortzone komen. Ik ben namelijk heel verlegen.’

De verlegen Athilde is hoogstwaarschijnlijk haar innerlijk kind, want de volwassen Athilde is juist het tegenovergestelde. ‘Dat is precies het stukje wat je eerder aanreikte. Dat is precies het stukje waarvan ik vier weken geleden heb ik gezegd: ‘Het is nu klaar. Stop hiermee. Jij gaat vanaf nu zichtbaar worden en jouw verhaal vertellen. Met jouw verhaal kan je mensen helpen. Dat is wat ik nu aan het doen ben.’ Vlak voor dit interview had ze een interview gegeven in het blad VROUW. Een interview dat veel aandacht heeft gehad, ook qua negatieve reacties. Zij heeft een vlog opgenomen met een coach. Een dag daarna is zij gevraagd om te spreken en zitting te nemen in een panel op de Dag van de armoede, een groot congres dit najaar. ‘Ik voel wel dat het nu tijd is om dit verhaal te delen.’

Van trauma naar topprogramma
Bijzonder is dat Athilde haar trauma heeft weten om te zetten in een soort van topprogramma. Waar heel veel mensen mogen investeren in allerlei kostbare opleidingen, heeft zij de beste opleiding gehad bij haar ouders. ‘Klopt. En in mijn relaties. Ik heb nog in de schuldsanering gezeten vijf jaar geleden. God wat een hel was dat. Verschrikkelijk.’

Een mens krijgt wat hij dragen kan.
‘Absoluut. Dat is wat mijn coach zo treffend wist te formuleren. Zij had een samenvatting gemaakt van mijn verhaal. Zij introduceerde mij in die vlog en zei: ‘Alles zit er gewoon in. Daardoor ben je zo inspirerend.’ Begrijp je dat ik daarin een stukje verlegenheid voel. Ik vind altijd dat je een keuze hebt. Als klein kind heb ik dat altijd al uitgedragen. Je kunt altijd kiezen. Je kunt kiezen hoe rot en vervelend het thuis is, maar je kunt ook buiten spelen en genieten van het mooie weer om de drama daarna weer tegen te komen thuis. Je hoeft niet als slachtoffer door het leven te gaan. Het leven is niet maakbaar, maar je bent wel zelf verantwoordelijk voor welke route je kiest. Daarin verschil ik van de meesten. Daarin ligt mijn kracht en dat geeft mij power.’

Kwetsbaarheid versus kracht
Athilde durft zich met haar verhaal kwetsbaar op te stellen en tegelijkertijd laat zij hiermee ook haar kracht zien. Het bedrijf van Athilde heet flow-denken. Als je puur natuurkundig kijkt naar een flow, dan zie je de combinatie van kracht en kwetsbaarheid anders kan die flow niet komen. Anders is het gewoon stil water. Athilde gelooft ook dat je invloed hebt op die staat van zijn. Dat is het mooie aan de woorden flow-denken en in-vloed. Vloed is ook beweging, het is ook een flow.
Dat gevoel van dat kleine meisje komt af en toe naar voren. Zij heeft nu gekozen met haar hart wat voor haar goed voelt en dat klopt.

Zet persoonlijke vetes opzij
‘Als je echt van je kind houdt – en dat doen alle ouders –  gun dan je kinderen echt met heel je hart het beste en dat ze mogen worden wie ze willen zijn. Zet daarvoor persoonlijke vetes met je ex opzij. Want die zijn namelijk niet belangrijk. Het gaat om je kind. Wees zo volwassen dat je boven jezelf uitstijgt en dat je alsjeblieft de belangen van je kind vooropstelt. Dat zie ik heel erg vaak niet gebeuren. Dat vind ik heel jammer. Wij hebben dat absoluut wel gedaan. Mijn kinderen vinden dat ook niet leuk. Dat weet ik zeker. Zij hebben daarin ook nog hun dingen om te helen, daarvan ben ik overtuigd. Als ouder mag je kinderen niet temperen. Je mag ze troosten als ze vallen, maar je bent niet verantwoordelijk voor wat er op hun pad komt. Je hebt als ouder niet de taak om te zorgen dat ze nooit vallen en nooit pijn krijgen. Je hebt als ouder de taak dat ze als weerbare en gezonde mensen in het leven staan. Als ouder heb je ook de taak dat als ze vallen, je pleistertjes gaat plakken en ze troost. Als ouders hoef je niet alles te voorkomen, dat kan je niet en daar ben je niet voor.’

Geef je kind de ruimte om te ervaren
Volgens Athilde ben je als ouder niet verantwoordelijk voor wat er op het pad van je kind komt. Ook niet als dat een scheiding is, hoe raar dat ook klinkg. ‘Je mag ze wel troosten, maar ze krijgen wel de ruimte om dat zelf te ervaren, om daarin zelf hun eigen keuzes te maken en daarin hun eigen ervaring te hebben met de juiste steun. Daarbij uitgaand van volwassen ouders. Heel veel ouders zijn helaas niet volwassen, eerder een beschadigd kind in een volwassen lichaam die ook geheeld kunnen worden als ze dat willen.’

Athilde Whyte is NLP master en business coach. Bezoek haar website voor meer informatie: Flow-denken

Over Su Changoe
Su Changoe is eigenaresse van Tara Mediation. Tara Mediation begeleidt mensen die een (echt-)scheiding overwegen, hebben besloten te scheiden of een (echt-)scheiding achter de rug hebben. Tara Mediation geeft aan deze groepen ook de workshop ‘Eis je plek op! – van Samen naar Single’. Meer informatie www.taramediation.com

Voor meer informatie over Tara Mediation, interviewaanvragen of beeldmateriaal kunt u contact opnemen met Sunita Changoe per telefoon: 06-8100 6515 of per e-mail: su.changoe@taramediation.com Bezoek ook de website: www.taramediation.com

http://www.taramediation.com/

             Foto ©Thinkstock –                    ‘In kokend water heeft nog niemand zijn reflectie kunnen zien.’

Relaties worden zelden beëindigd zonder enige emotionele uitbarsting.
Juist als een van de partners nog niet klaar is voor een scheiding, kan de pijn en de teleurstelling allesbehalve begripvol en zakelijk worden verwoord. Hieronder volgen een 7 tips om je niet mee te laten slepen door de emoties van de ander.

Blijf bij jezelf
Het allerbelangrijkste is bij jezelf blijven. Jij en je partner hebben per slot van rekening een lange tijd lief en leed met elkaar gedeeld. Jullie weten precies welke rode en groene knoppen er bij elkaar zijn en wat er kan gebeuren als die eenmaal ingedrukt worden.

Laat anderen erbuiten
Laat andere mensen in jullie naaste omgeving zich er niet in mengen. In een relatie die niet soepel verloopt kan het opluchten om je pijn en verdriet te delen met buitenstaanders. Net zo makkelijk kan het zijn om een tweekamp te realiseren. Als je met goede bedoelingen benaderd wordt, bedank ze vriendelijk en vraag hen om jullie tijd en ruimte te gunnen om het zelf met elkaar op te lossen al dan niet met een onafhankelijke derde. Mensen in jullie naaste omgeving kijken nu eenmaal door een gekleurde bril naar jou, je partner en jullie relatie

Zorgvuldig en respectvol scheiden als doel
Ont-koppeling vergt tijd en ruimte, de een gaat er wat makkelijker mee om dan de ander. Helemaal als de een verder is in het proces van scheiden doordat hij of zij de beslissing heeft genomen en de ander de scheiding net gepresenteerd heeft gekregen. Sommigen zien een scheiding aan komen, de meeste niet. Blijf voor ogen houden dat je zo zorgvuldig en respectvol mogelijk wilt scheiden. Laat je goed informeren over wat hiervoor nodig is en deel deze informatie op een moment die jullie beiden schikt.

Emotie-management
Oftewel emotiebeheersing. Emoties mogen er zijn bij een scheiding. Het is nu eenmaal geen peper en zout stelletje wat uit elkaar wordt gehaald. Geef ruimte voor de emoties van de ander maar ook die van jezelf. Accepteer en respecteer die emoties.

Vermijd ruis
Ook boze e-mails, kwade telefoontjes kunnen de revue passeren bij een scheiding als uitingen van emoties. Merk je dat de ander kwaad is aan de andere kant van de lijn. Erken de boosheid als uiting van teleurstelling en stel voor om met elkaar te praten als de ander rustig is geworden. ‘Ik begrijp dat je nu teleurgesteld bent. Ik wil graag naar je luisteren. Laten we verder praten als je wat rustiger bent geworden.’ Bij sommigen kan het juist een reden zijn om nog kwader te worden en weer te bellen. Neem dan de telefoon een tijdje niet op. Als de ander dan nog steeds boos, stel dan voor om alles wat hij of zij tegen je wil zeggen op papier te zetten en geef aan dat je dit zult lezen en beantwoorden als het nodig is. Vaak werkt het opschrijven van de frustratie en de pijn louterend genoeg om het uit zijn of haar systeem te krijgen.
Maak voor ‘giftige’ e-mails een folder in je in-box aan en laat ze in die folder terechtkomen. Bepaal zelf of en zo ja, wanneer je die folder gaat lezen.

Elkaar zien
Spreek af op neutraal terrein en plan een tijdsduur en wat je met elkaar wenst te bespreken en wat niet. Klinkt nogal zakelijk, maar in een koffiebar, een restaurant of een ander publieke plek ben je toch eerder geneigd je emoties te beheersen, de onderwerpen binnen de tijdsduur te bespreken.
Willen jullie elkaar niet zien, dan is de mail een optie, mits dit op een respectvolle manier gebeurt.

Laat je de kop niet gek maken
Ook hier geldt weer, blijf bij jezelf. Hij of zij kent deze rode knop als geen ander. Neem afstand, zorg voor afleiding en pak het weer op als je helder in je hoofd bent. In kokend water heeft nog niemand zijn reflectie kunnen zien.

 

Over Su Changoe
Su Changoe is eigenaresse van Tara Mediation. Tara Mediation begeleidt mensen die een (echt-)scheiding overwegen, hebben besloten te scheiden of een (echt-)scheiding achter de rug hebben. Tara Mediation geeft aan deze groepen ook de workshop ‘Eis je plek op! – van Samen naar Single’. Meer informatie www.taramediation.com

Voor meer informatie over Tara Mediation, interviewaanvragen of beeldmateriaal kunt u contact opnemen met Sunita Changoe per telefoon: 06-8100 6515 of per e-mail: su.changoe@taramediation.com Bezoek ook de website: www.taramediation.com

Help! Hoe kom ik uit deze destructieve relatie?

Help! Hoe kom ik uit deze destructieve relatie?

Psychopathie herkennen en hanteren

Herken je dat? Dat je een relatie hebt, waarbij de ‘energiemanagement’ in disbalans is. Een relatie die je oneindig lijkt uit te putten en waar je niet uit durft te stappen onder andere omdat buitenstaanders niet zullen geloven dat je partner anders is dan hij zich voordoet?

Destructieve relaties op de schop door Jan Storms is zoals Beatrijs Ritsema in Trouw recenseerde: ‘Een eyeopener voor mensen die in een krankzinnige relatie zitten.’

Voor mensen die zich daadwerkelijk in een destructieve relatie bevinden kan dit boek zeer confronterend zijn maar tegelijkertijd kracht en moed geven om je los te maken van een levensenergierovende relatie.

Een destructieve relatie kan iedereen overkomen. Een geestelijke stoornis is niet altijd aan de buitenkant te merken. Destructieve mensen – psychopaten – doen zich meestal mooier voor dan ze zijn. Psychopathie is een diepe geestelijke stoornis, met als hoofdkenmerk: een ernstig verstoord geweten. Psychopathie is wijdverbreid, wordt sterk onderschat en richt grote maatschappelijke schade aan.

Destructieve relaties informeert u over wat psychopathie is, hoe je psychopathisch gedrag kunt herkennen, geeft technieken om je ertegen te beschermen en aanwijzingen voor herstel van schade die jij zelf, of iemand in je omgeving, hebt opgelopen. Bijzondere aandacht is er voor kinderen die in een afhankelijkheidsrelatie tot een psychopaat verkeren. Het boek besluit met tips voor hulpverleners en aanbevelingen gericht op preventie.
Psychopatisch gedrag herkennen, je ertegen beschermen en schade herstellen

Jan Storms is leraar in de vedische kennistraditie, de wetenschappelijke en spirituele traditie uit het oude India. Hij spreekt, schrijft, dicht en begeleidt mensen. Hij richt zich vooral op de mogelijkheden tot positieve ontwikkeling van het bewustzijn en maakt daarbij gebruik van de verworvenheden van de moderne en van de vedische psychologie. De aanleiding voor het schrijven van dit boek vormden de ervaringen van hemzelf en anderen met mensen voor wie elke vorm van reële positieve ontwikkeling moeilijk of uitgesloten bleek en de zeer schadelijke impact van hun gedrag op mensen in hun omgeving.

Een eigen exemplaar van Destructieve relaties op de schop – Psychopathie herkennen en hanteren bestel je hier.

Als liefde is overgegaan in tolerantie …

Als liefde is overgegaan in tolerantie …Het recept voor een gelukkige relatie, denkt menig stel te hebben gevonden wanneer ze net bij elkaar zijn. Toch komt het moment dat beide partners zich afvragen of dit het wel is. De liefde waardoor de relatie ontstond en de relatie liet bloeien en groeien, lijkt opeens te zijn vertrokken zonder enige mededeling. De relatie wordt een sleur, een dagelijkse routine, een dagelijkse soapserie met dezelfde mensen in dezelfde omgeving. Alle uitjes, vakanties en diners om de relatie ‘levendig’ te houden hebben dan toch niet mogen baten. Waar ooit de liefde woonde, lijkt een onverzadigd gevoel steeds vaker op bezoek te komen. De onvervulde dromen, waarbij je ontdekt dat als ze je eenmaal droomt, je partner in die droom nergens te bekennen valt. De onvervulde dromen, waarbij je je afvraagt of je die wel had kunnen laten uitkomen, als je niet in deze relatie was geweest. Voor je het weet lijk je spijt te hebben van de partnerkeuze ooit hebt gemaakt.

Hoe komt het dan toch dat de beslissing om uit elkaar te gaan wel wordt overwogen, maar niet altijd wordt genomen? Vaak blijkt dat men zo gewend is aan elkaar dat men bang is voor het onbekende. Ogenschijnlijk oneindige malen wordt er gereden op een rotonde en wordt er maar geen richting gekozen . Angst voor het onbekende, zelfs soms schaamte, maar vooral de afhankelijkheid houden je tegen om een beslissing te nemen en die ook daadwerkelijk uit te voeren.

De meest voorkomende reden om toch maar niet voor je eigen geluk te kiezen is afhankelijkheid. Weg willen, maar niet kunnen omdat je partner afhankelijk is van jouw inkomen, jij van het inkomen van je partner afhankelijk bent, je voor de kinderen bij elkaar wilt blijven of omdat de kans groot is dat jullie eigen woning verkocht wordt met een onderwaarde met alle financiële gevolgen van dien.

Durf te kiezen voor jezelf. Geef richting aan je leven en rijdt van die rotonde af. Of dat nu betekent dat je samen of alleen verder gaat. Voor sommigen heeft relatietherapie de relatie nieuw leven geblazen en naar een hoger niveau getild. Voor sommigen kan het inzicht komen dat het tijd is om uit elkaar te gaan. Geen keuzes maken, leidt alleen maar tot ergernis en ongelukkig zijn. Alleen door de keuze te maken en die richting te volgen zullen de werkelijke uitdagingen en de daarbij behorende oplossingen zich gaandeweg ontvouwen. Neem de afslag en sta open voor het avontuur dat op je staat te wachten, samen of alleen.

 

Over Su Changoe
Su Changoe is eigenaresse van Tara Mediation. Tara Mediation begeleidt mensen die een (echt-)scheiding overwegen, hebben besloten te scheiden of een (echt-)scheiding achter de rug hebben. Tara Mediation geeft aan deze groepen ook de workshop ‘Eis je plek op! – van Samen naar Single’. Meer informatie www.taramediation.com

Voor meer informatie over Tara Mediation, interviewaanvragen of beeldmateriaal kunt u contact opnemen met Sunita Changoe per telefoon: 06-8100 6515 of per e-mail: su.changoe@taramediation.com Bezoek ook de website: www.taramediation.com

 

Tara Mediation stopt met wekelijkse Twitterspreekuur

Tara Mediation stopt met het wekelijkse twitterspreekuur

Tara Mediation stopt met het wekelijkse twitterspreekuur

 

Het twitterspreekuur door Tara Mediation werd 4 jaar geleden geïntroduceerd. Met het twitterspreekuur hebben velen de weg gevonden voor antwoorden op hun  (echt-)scheiding gerelateerde vragen.

Het afgelopen jaar is gebleken dat het twitterspreekuur vooral werd gebruikt om meerdere vragen te stellen via het contactformulier van de website van Tara Mediation.

Daarom is besloten te stoppen met het twitterspreekuur. Vragen gesteld via Twitter zullen natuurlijk nog steeds worden beantwoord.

 

Over Su Changoe
Su Changoe is eigenaresse van Tara Mediation. Tara Mediation begeleidt mensen die een (echt-)scheiding overwegen, hebben besloten te scheiden of een (echt-)scheiding achter de rug hebben. Tara Mediation geeft aan deze groepen ook de workshop ‘Eis je plek op! – van Samen naar Single’. Meer informatie www.taramediation.com

Voor meer informatie over Tara Mediation, interviewaanvragen of beeldmateriaal kunt u contact opnemen met Sunita Changoe per telefoon: 06-8100 6515 of per e-mail: su.changoe@taramediation.com Bezoek ook de website: www.taramediation.com

Wil je dit artikel gebruiken in een tijdschrift, nieuwsbrief of op een website? Dat kan, zolang je de volgende informatie met een werkende link naar genoemde website, opneemt: “Door Su Changoe van Tara Mediation. Bezoek voor meer informatie haar website: www.taramediation.com.”

Scheiden & Delen met Mildred Zebeda: ‘Mijn doel is dat ik blije kinderen heb net als ik ooit was, zodat zij ook blije volwassenen zullen worden.’

Scheiden & Delen met Mildred Zebeda: ‘Mijn doel is dat ik blije kinderen heb net als ik ooit was, zodat zij ook blije volwassenen zullen worden.’

Scheiden & Delen met Mildred Zebeda: ‘Mijn doel is dat ik blije kinderen heb net als ik ooit was, zodat zij ook blije volwassenen zullen worden.’

In de serie Scheiden & Delen wordt een aantal portretten weergegeven van mensen die een (echt-) scheiding hebben ervaren.

In het tweede portret deelt Mildred Zebeda haar verhaal. Een alleenstaande en gescheiden moeder die blijft streven naar het ideaal van ouderschap voor haar kinderen. Zij is docent in het Middelbaar Beroepsonderwijs aan de opleiding voor Pedagogisch Medewerker in de kinderopvang

Mildred Zebeda en de vader van haar kinderen beëindigden hun samenleven in 1998. Hun jongste kind was toen 2 jaar en hun oudste 6 jaar.

Toentertijd hebben Mildred en haar ex-partner in onderling overleg afspraken weten vast te leggen in een convenant zonder tussenkomst van een notaris. Hierin werden vooral financiële afspraken ten behoeve van haar en hun kinderen vastgelegd. Zonder tussenkomst van een advocaat werd een omgangregeling overeengekomen waarbij de kinderen elk weekend met hun vader zouden doorbrengen.

Ideale scheiding
Haar ex hielp haar met het zoeken naar een nieuw appartement. Het leek de ideale scheiding.
Vanwege gezondheidsproblemen werd gekozen voor een appartement. De gezamenlijke woning werd verkocht. Het appartement dat Mildred voor ogen had was boven haar budget. Haar ex heeft voor zijn kinderen een deel van de overbedeling uit de verkoop van hun voormalige gezamenlijke woning in haar appartement geïnvesteerd. Vanuit een verantwoordelijkheidsgevoel hielp hij haar zelfs met de inrichting van haar nieuwe appartement. Voor de buitenwereld leek het erop dat ze weer samenkwamen. Maar het bleef bij een scheiding. Een scheiding die pijnlijk was voor de kinderen als ook voor Mildred.

Eerst voor de kinderen makkelijker maken voordat zij echt uit elkaar gaan.
Mildred en de vader van haar kinderen kozen er voor de scheiding eerst makkelijker en werkbaar te maken voor de kinderen voordat zij echt uit elkaar besloten te gaan.

Als jurist wist de vader van haar kinderen zelf een convenant op te stellen. Door de rustige overgang van samen naar gescheiden hadden de kinderen aanvankelijk nauwelijks in de gaten dat hun ouders gescheiden waren. Doordat zij als ouders veel samenwerkten (samen een appartement zoeken, deze samen bekostigen en samenwerken met het verhuizen) drong de scheiding van hun ouders pas later tot de kinderen door.

Het ideale beeld van de scheiding duurde niet lang. Mediation bleek nodig te zijn. Conflicten en pijn verschenen ten tonele toen hun kinderen langzamerhand begonnen te beseffen dat hun ouders uit elkaar waren. De kinderen begonnen te vragen naar hun vader. ‘De leegte die je als moeder voelt voor je kinderen in een nieuw appartement waar geen vader meer in huis is om zoals gewoonlijk aandacht aan ze te geven, omdat de ouders niet meer samen zijn, vond ik pijnlijk voor de kinderen om dat te ervaren. Dan voel je ook dat je alleen bent.’

Schuldgevoel of frustratie
Mildred heeft het ontkoppelen en de nieuwe situatie bewust ervaren. Behalve dat ze zich realiseerde dat je het met zijn tweeën eigenlijk wel makkelijk hebt, werd ze vooral overvallen door het besef dat de kinderen iets tekortkomen in hun leven. Het zou mogelijk een schuldgevoel kunnen zijn geweest dat zich uiteindelijk uitte in een frustratie, alleen heeft ze dat toentertijd niet als zodanig ervaren. ‘Het gegeven op zich vond ik een ellendige situatie.’

Mildred ervoer een schuldgevoel omdat ze haar kinderen niet de ervaring van een scheiding wilde meegeven. ‘Het gaat om het gevoel van scheiding dat je je kinderen niet mee wilt geven en dat er geen intentie is onze jongens in een dergelijke situatie te willen laten opgroeien. Misschien is het wel een stukje schuldgevoel, maar zo voelde het niet voor mij. Hij had deze situatie voor mij en voor ons laten ontstaan. Ik werd steeds bozer op hem omdat hij deze situatie had laten ontstaan en hierin ook volhardend bleef en zich niet flexibel opstelde.’

Stigmatisering ‘Kind van gescheiden ouders’
‘Hij zette de scheiding door, terwijl ik kon aanvullen dat een scheiding voor de kinderen een ongezonde situatie is. Ik wees hem op de invloed die de scheiding op het welzijn en de toekomst van de kinderen zou kunnen hebben, de stigmatisering die ze zouden kunnen oplopen in de maatschappij. Ik waakte ook dat er voor mijn kinderen geen stigma was als ‘kinderen van gescheiden ouders’ die het bijvoorbeeld slecht doen op school. Ik had het geluk, vooral omdat mijn oudste zoon zeer begaafd is, dat niemand door had dat hij door mij alleen werd opgevoed. Door zijn begaafdheid en zijn motivatie kon er geen stigma van een kind van gescheiden ouders worden opgelegd. Op geen van beiden. Hun gedrag bleek niet vatbaar voor stigmatisering.’

Gekleurde bril
Mildred bestudeerde haar kinderen in de scheiding niet alleen als een gescheiden alleenstaande moeder, maar ook vanuit haar professionaliteit. Haar kinderen werden als het ware subjecten van haar eigen onderzoek. ‘Precies, zo zou je het wel kunnen zeggen. Dankzij mijn kennis van ontwikkelingspsychologie keek ik natuurlijk op die manier naar wat de scheiding voor hun ontwikkeling, hun leven, hun groei kon betekenen.’

Moederlijke aanmoediging en interesse versus inbreuk op pappaterrein
Mildred wilde er voor zorgen dat hun kinderen ongehavend de scheiding doorkwamen en is ervan een overtuigd dat hun vader daarin mag bijdragen.Ja, de vader mag hierin zeker bijdragen. Hij moest mee naar sporten, naar muziekvoorstellingen, ophalen, brengen, leuke dingen doen, etc. Met hart en ziel heb ik dat voor elkaar gekregen door steeds maar te bellen en te vragen ‘Kom je ze halen? Ga je dit doen?’ Noem maar op …’
De vader van haar kinderen werd haar bemoederende benadering op den duur zat. Door haar topmanagement als ouder kon haar ex niet lekker languit op de bank liggen in zijn appartement, terwijl er twee kinderen waren die ook door hem opgevoed moesten worden en zijn steun en zijn begeleiding nodig hadden. Mildred deed er alles aan om hem van die bank te trekken. Dat ging op zich goed. Mildred belde ook als de kinderen bij hun vader waren, omdat zij wilde volgen dat de jongens zich daar prettig voelden. Daar werd hij boos over, waardoor het conflict ontstond. Volgens hem bemoeide zij zich met het stukje leven dat hij met hun zonen had op zijn terrein.

Voortzetting van ouderschap na scheiding zelf vormgeven
Het ouderschapsplan is pas verplicht gesteld bij gezamenlijk ouderlijk gezag in mei 2009. Toen Mildred en de vader van haar kinderen uit elkaar gingen in 1998 bestond deze verplichting niet. De voortzetting van hun ouderschap na scheiding heeft Mildred zelf moeten vormgeven.
‘Ik heb het voornamelijk zelf moeten organiseren. Op een gegeven moment begon hij ook kinderalimentatie in te houden. Zo kom je geleidelijk aan met elkaar in conflict over een aantal praktische zaken. Onze zoon had een keer een verzoek. Hij wilde dat zijn pappa hem ook een keer van school haalde. Hij zat in groep 1 en zag allemaal pappa’s die kinderen van school haalden. ‘Waar is mijn pappa dan?’ Ik kan er nu nog om huilen als ik aan die tijd denk. Als ik het dan vroeg aan zijn vader dan deed hij het niet. Zo raakten we steeds meer in conflict totdat hij me naar de keel greep en ik besloot om een mediator in te schakelen om afspraken te maken. De mediator werd toen aanbevolen via de politie na aangifte. De mediation was van korte duur. Hij werkte mee aan de mediation. Tijdens het mediationgesprek vlogen we weer naar het plafond. Of hij liep weg of ik stond op. Uiteindelijk na een paar bijeenkomsten is er een verslag gemaakt over zijn wensen en de mijne en is er een vaststellingsovereenkomst opgesteld. Toen was het klaar.’

Effect mediation
De mediation heeft wel effect gehad op hun onderlinge werkverhouding als ouders. ‘Ja, ik heb daarna zijn wens om minder bemoeienis /bemoederen van mijn kant met zijn stukje leven met onze kinderen gerespecteerd en heb dat zover als dat mogelijk was beperkt. Echter, het ophalen van onze kinderen bleef nog een uitdaging voor hem, ook vanwege zijn werktijden.’

Gezonde verstandhouding als ouders
Kijk, wat je hoopt is dat je toch op een bepaalde manier een bepaald soort vriendschap, een bepaald soort verstandhouding met elkaar krijgt ten behoeve van de kinderen. Een verstandhouding waardoor wij als ouders ook hun ouders zijn op bepaalde momenten, bij belangrijk gebeurtenissen. Dat is wat je hoopt, maar dat komt niet.’

Ouderschapsplan
Na de mediation bleek er toch nog geen behoefte te zijn om een ouderschapsplan op te stellen. ‘Nee, hij heeft wel altijd aangegeven dat hij bij de kantonrechter zijn gezag wilde laten vastleggen. De kinderen zijn wel door hem erkend, maar hij heeft geen ouderlijk gezag, waardoor het ouderschapsplan niet verplicht is voor onze kinderen. Hij wilde juist wel ouderlijk gezag, maar heeft nog niet de benodigde stappen genomen. Ik ben er ook nooit tegen geweest. We zijn er nooit aan toegekomen om er serieus werk van te maken. Hij was hierin enigszins inert.’ Ook tijdens hun bezoeken bij de advocaat van Mildred wegens het niet betalen van de alimentatie sprak hij zijn wens voor ouderlijk gezag uit, maar daar is het tot nu toe bij gebleven.

Leven na de scheiding
‘De scheiding is positief en negatief geweest. Een vader heeft ook een aandeel in de opvoeding. Kinderen moeten zich kunnen identificeren met beide ouders, een vaderfiguur vooral als ze een jongen zijn. Meisjes identificeren zich met hun moeder. Dus vind ik het heel belangrijk dat ze mannendingen kunnen zien. Dat ze met hem naar de Gamma konden gaan, vond ik geweldig. Dat was ook leuk, dat ging een hele tijd prima. Ik zeg dat ook tegen de kinderen. Op een gegeven moment hield dat op. Na een jaar of vier vijf kreeg hij een nieuwe relatie en toen veranderde de hele verhouding met zijn kinderen. Daar hebben ze ook veel verdriet van gehad.’

Pappa gaat trouwen
De jongens werden ermee geconfronteerd: ‘Papa heeft een andere vrouw en daar gaat hij mee trouwen.’ Zij waren toen 12 en 8. Ze vonden het verschrikkelijk. Ze zagen ook de verandering in de relatie. Hun vader had geen tijd meer voor sporten met ze of andere leuke dingen doen. Ook het financiële aspect werd een stuk minder. We kwamen net in de financiële crisis in 2007/2008. De alimentatie werd niet meer door hem geïndexeerd.
Je belandt na een scheiding in een financiële desastreuze situatie. Hij trouwt met een ander, hij krijgt kinderen met de ander. De kosten worden zwaarder voor hem, waardoor er minder overbleef voor de kinderen. Hij vertelde de kinderen zelfs dat ik genoeg verdiende, maar niet met mijn geld wist om te gaan, waardoor ik tekort kom. Hij vertelde onze jongens dat het niet aan hem maar aan mij lag dat wij in de problemen waren. Behalve de emotionele achteruitgang, het relationele aspect, werd ook het financiële aspect steeds meer afgebouwd. De afspraken die wij hadden gemaakt over zijn bijdrage aan muziek, sporten etc. financierde hij niet meer. De afspraak verzaakte hij eigenlijk.
Onze oudste zoon is inmiddels 21 en studeert. Zijn vader beloofde hem als cadeau voor het behalen van zijn gymnasiumdiploma een laptop, welke hij vervolgens niet kreeg.’

Ontspannen leven
Na 15 jaar gescheiden te zijn heeft Mildred een andere kijk op relaties gekregen.
‘Het is positief in die zin dat er rust is voor de kinderen in het gezin en voor jezelf. Zodat je ontspannen kunt leven zoals je graag wilt, waardoor je de aandacht voor je kinderen kunt optimaliseren. Want met een moeilijke partner gaat die aandacht naar de partner ten koste van de kinderen. Ook als de kinderen verdrietig waren besefte ik ook hoe ontspannen de situatie was vergeleken met de situatie samen met hun vader. Die spanning daar kon ik niet tegen. Deze spanning is niet goed voor jezelf en voor je kinderen.’

Het ideale gezin en de persoonlijke invulling
‘Je hebt het ideale gezin: gelukkige vader, gelukkige moeder en gelukkige kinderen. Maar je hebt ook gezinnen, waar de vader gelukkig is, de moeder ongelukkig en de kinderen gelukkig, omdat de moeder in de relatie blijft door zich op te offeren voor de kinderen. Die keuze had ik ook kunnen maken, maar dan was ik er niet meer geweest. Vader en moeder ongelukkig, doordat ze hun ouderrol vervullen maar als individu ongelukkig zijn en kinderen die gelukkig zijn. Ik koos voor de optie dat mijn kinderen gelukkig zijn, ik ook gelukkig ben en hij hopelijk ook gelukkig zal zijn. Als daardoor dan een soort vriendschap kan ontstaan is dat natuurlijk het mooiste.’

Gelukkig getrouwde ouders als rolmodel
‘Mijn droom van het ideale gezin is voor een groot deel verdwenen. Door de scheiding ben ik enigszins realistisch geworden. Ik heb zelf een gelukkige jeugd gehad. Mijn vader en moeder zijn beide negentig en al langer dan zestig jaar samen. Ik heb nooit spanning gekend. Daarom vond ik het vreselijk om een scheiding mee te maken en dat mijn kinderen daarmee geconfronteerd werden. Ik ben van nature een luchtig en vrolijk mens. Deze situatie maakte mij echt heel erg verdrietig. Ik kijk hierdoor nu anders naar relaties. Ik ben extra op mijn qui vive. Ik wilde ook geen nieuwe partner hebben, om in de volgende scheidingscrisis te belanden. Je wilt je kinderen niet continue confronteren met verlies, waardoor zij problemen zouden kunnen krijgen. Ik wilde de stabiliteit in stand houden. Dit kon ik doen door alleen te blijven, door te geven wat mijn ouders mij hebben gegeven.

Nieuwe ontmoetingen
‘Ik heb vele mannen ontmoet die zich afvroegen waarom ik deze keuze heb gemaakt. Ik had allerlei voorwaarden en kritische punten waaraan ze moesten voldoen. Ik vond het wel leuk om af en toe een vriendje te hebben voor de gezelligheid, maar niet met mijn kinderen erbij. Wat betreft heb ik me best wel redelijk vermaakt.’

Nu hun vader getrouwd is en een nieuw gezin heeft, vragen de kinderen zich ook af waarom hun moeder niet ook een nieuwe levenspartner heeft. ‘Hoewel ze vinden niet dat mamma alleen is, want zij zijn er ook. Als ik dan uitleg dat ik niemand heb om mee te praten, mee uit te gaan, mee op vakantie te gaan, dan krijg ik als antwoord ‘Ja daar heb je wel gelijk in, maar op vakantie gaan kun je wel met mij.’

Communiceren als ouders
Sinds de jongste veertien jaar is geworden is de communicatie tussen Mildred en haar ex eigenlijk tot stilstand gekomen. ‘Nu zijn ze wel oud genoeg, zij kunnen nu zelfstandig met mij een afspraak maken. Jij hoeft niet meer te bellen voor een afspraak voor het weekend.’ De momenten met zijn vader veranderden van elk weekend, naar om het weekend, naar een keer in de maand. Hun oudste zoon zat tot zijn 17e samen met zijn broertje elk weekend bij hun vader en merkte op dat het niet eerlijk was dat zijn jongere broertje hun vader vanaf zijn 14e niet meer elk weekend maar incidenteel zag. Inmiddels ziet haar jongste zoon zijn vader hooguit een paar keer per jaar.

De afwezigheid van de vader een gemis of verrijking
Dat de jongste zijn vader niet meer zo regelmatig zag, kon als een stukje verrijking worden beschouwd. ‘Ze hebben het ook moeilijk gehad om bij hun vader te zijn met zijn nieuwe vrouw en kinderen. Het deed zeer te zien dat hun vader geen energie meer voor ze had en geen gesprekken met zijn zonen kon voeren op hun leeftijdsniveau. Het is allemaal peuterwerk geworden met hun vader. Het heeft tot pijnlijke situaties geleid, onder andere toen hun vader hen mededeelde dat hij er niet meer was voor hen en zij niet veel meer van hem hoefde te verwachten.
Die verantwoordelijkheid en dat plichtsbesef waar zij altijd op heeft aangestuurd en welke hij in het begin heeft getoond is prachtig net als de vakanties met hun vader. ‘Je moet er energie voor hebben, het is ook een stukje opoffering voor je kinderen.’

Mijlpalen delen met beide ouders
De gewenste vriendschap met de andere ouder van haar kinderen is niet gekomen en kan het niet meer worden. ‘Het zijn hele pijnlijke dingen eigenlijk. De kinderen hebben communie en heilig vormsel gedaan. Dit zijn belangrijke gebeurtenissen in het leven van het kind. De vader moest min of meer verzocht worden om te komen. Die dan aangeeft wel te komen, maar tot het laatste moment iedereen in onzekerheid laat of hij wel of niet komt. Voor een kind is het belangrijk mijlpalen als verjaardagen, diploma-uitreikingen, schoolvoorstellingen etc. met zijn ouders te delen. Dit ging moeizaam. De vanzelfsprekende aanwezigheid van een vader ontbrak vaak. De kinderen hebben hun vader hierin ervaren als een starre vader.’

Effect op de kinderen
‘Tot hun 12e leeftijd heb ik het goed kunnen organiseren voor hun welzijn, dat ze ook plezier hebben gekend met hun vader en de familie van vaderskant. Hij kwam niet op de 20e verjaardag van zijn oudste zoon, die zijn verjaardag samen met zijn broertje vierde die 16 jaar oud werd, omdat een verjaardag hem was medegedeeld, maar hiervoor niet was uitgenodigd. Dan hebben we een huis vol visite, waarbij de vader schittert door afwezigheid. Na de 20 e verjaardag van onze oudste zoon ben ik gestopt met verwachtingen van hun vader. Ik liet het los.’

‘Ik denk dat het lang zal duren eer mijn zonen een serieuze relatie aangaan. Door het leven met mij beseffen ze welke verantwoordelijkheden er zijn als je een gezin begint. Ik denk dat dat wel tot ze doordringt. Ik beïnvloed ze wel wat dat betreft. Ik heb een duidelijke mening over mannen die kinderen maken en hun verantwoordelijkheid niet nemen. Het belangrijkste wat ik wil meegeven is de vraag ‘weet waaraan je begint als man en als vader?’ Ik wil niet dat ze blijven bij iemand, waarbij ze kapot gaan aan de relatie. Als je kinderen in de steek laat, maak je ongelukkige mensen met alle gevolgen van dien voor de samenleving. Dat is pijnlijk. Als je ziet wat mensen kinderen aandoen, daar krijg je verdriet van.’

Goede herinneringen verzamelen
‘Ik blijf altijd positief. ‘Jullie mogen niet vergeten dat hij tot jullie 12e jaar wel zijn best gedaan heeft binnen zijn mogelijkheden ter compensatie van de rest.’ De kinderen hebben ondanks de problemen die er waren door alleen met een moeder te zijn opgegroeid best wel veel leuke dingen gedaan, mede door het feit dat ik een eigen baan had.’

‘Ondanks de minpunten blijft hun vader hun wel een luisterend oor bieden, begeleidt hij in hun studiekeuze en is hij best wel geïnteresseerd.’

Constante liefdevolle altijd aanwezige ontspannen factor
‘Hij is niet de vader voor onze kinderen zoals mijn vader voor mij, de constante liefdevolle altijd aanwezige ontspannen factor in mijn leven. Hij was er wel voor mij toen het echt nodig was, ook al was het op een vermoeiende manier. Hij was er wel om voor de kinderen te zorgen toen ik het fysiek niet alleen kon. Onze kinderen hebben veel meegemaakt, mooie en minder mooie momenten, waardoor ze flexibel zijn geworden. Mijn doel is dat ik blije kinderen heb net als ik ooit was, zodat zij ook blije volwassenen zullen worden.’

Wat zou je gescheiden ouders willen meegeven?
Met een traan en een lach zegt Mildred ‘Blijf een vader en een moeder en maak je kinderen gelukkig.
Maak je kinderen gelukkig en doe daar alles voor als ouder zijnde. Ik spreek misschien vanuit een ideaal. Blijf je voor elkaar inzetten als ouder zijnde. Blijf als ouders zijnde altijd een goed team voor je kinderen waarop ze kunnen terugvallen, een team die ze bijstaat en support.’

Over Mildred Zebeda
Mildred is docent in het Middelbaar Beroepsonderwijs aan de opleiding voor Pedagogisch Medewerker in de kinderopvang.
Zij geeft les over de ontwikkeling van kinderen vanaf de conceptie tot 12 jaar en hoe je als opvoeder, verzorger en pedagogisch medewerker het kind kunt ondersteunen en begeleiden in de verschillende fasen van zijn ontwikkeling  op lichamelijk, cognitief, sociaal en emotioneel en seksueel gebied.
Daarnaast geeft zij les in de verzorging van kinderen en het belang van verzorging voor de ontwikkeling van het kind.

 

Over Su Changoe
Su Changoe is eigenaresse van Tara Mediation. Tara Mediation begeleidt mensen die een (echt-)scheiding overwegen, hebben besloten te scheiden of een (echt-)scheiding achter de rug hebben. Tara Mediation geeft aan deze groepen ook de workshop ‘Eis je plek op! – van Samen naar Single’. Meer informatie www.taramediation.com

Voor meer informatie over Tara Mediation, interviewaanvragen of beeldmateriaal kunt u contact opnemen met Sunita Changoe per telefoon: 06-8100 6515 of per e-mail: su.changoe@taramediation.com Bezoek ook de website: www.taramediation.com

Wil je dit artikel gebruiken in een tijdschrift, nieuwsbrief of op een website? Dat kan, zolang je de volgende informatie met een werkende link naar genoemde website, opneemt: “Door Su Changoe van Tara Mediation. Bezoek voor meer informatie haar website: www.taramediation.com.”

Mini fotoshoot ‘Mamma ik houd van jou!’ – Moederdagactie: Speciaal voor gescheiden moeders

Deze Moederdagactie was aanvankelijk gepland voor 3 & 4 mei. Echter, er was geen rekening mee gehouden dat het voor velen van jullie de laatste dagen van de schoolvakantie waren.
De fotografe Jolanda Bot biedt geïnteresseerden deze week woensdagmiddag 7 mei a.s. van 14.00 tot 17.30 uur wederom de gelegenheid om gebruik te maken van deze bijzondere Moederdagactie.

Jaarlijks besluiten 70.000 koppels met minderjarige kinderen hun relatie te beëindigen. Voor deze alsook voor meerderjarige kinderen, betekent het dat ze niet meer met beide ouders onder eén dak wonen. Gelukkig wordt er steeds vaker in onderling overleg door de ouders voor co-ouderschap gekozen. Voor een groot aantal kinderen is het anders: het merendeel van de tijd wonen ze bij een ouder en eens in de zoveel tijd is er een omgangsregeling met de andere ouder.

Woon jij bij je moeder en wil je haar laten zien hoe bijzonder zij is voor jou? Of woon je niet bij je moeder en wil je haar laten weten dat je haar altijd in je hart draagt?

Wat is er dan leuker dan een mooie digitale portretfoto van jezelf met of zonder je broertjes en  zusjes, die je (zelf) kunt inlijsten of die je moeder als achtergrond kan gebruiken op haar laptop, haar telefoon of desktop?

Schrijf je dan in voor de mini fotoshoot: Mamma ik houd van jou! door je aan te melden op de Facebook pagina van dit event.

Op woensdag 7 mei a.s. van 14.00 tot 17.30 uur kun je in het Amsterdamse Bos alleen, met je broertje(s) en/of zusje(s) op een professionele wijze worden gefotografeerd.
Het betreft een professionele fotoshoot voor €35,00.
Je krijgt dan 4 digitale foto’s van deze voor altijd vastgelegde onvergetelijke momenten.

Maak gebruik van deze mooie Moederdag-actie en geef je moeder dit prachtkado dat ze zo ontzettend verdient!

Meld je dan voor dit event aan via deze link.

‘Je ouders blijven altijd je ouders – gescheiden of niet – en jij blijft altijd hun kind.

Fotograferen vanuit het hart

Jolanda Bot is fotografe van Lach eens naar het vogeltje fotografie

Over Jolanda Bot
Jolanda Bot van Lach eens naar het vogeltje fotografie biedt zakelijke portretten, persoonlijke fotoshoots voor kinderen en volwassenen (aan huis) en fotoreportages op locatie voor events, bruiloften en uitvaarten.
Jolanda Bot fotografeert vanuit het hart. Eén van haar specialiteiten is dierenfotografie.

Skype (jolanda.bot)of mail Jolanda voor de mogelijkheden.
Bezoek haar Facebook pagina Lach eens naar het vogeltje voor meer informatie.

 

 

******************************************************************************************

 

 

Over Su Changoe
Su Changoe is eigenaresse van Tara Mediation. Tara Mediation begeleidt mensen die een (echt-)scheiding overwegen, hebben besloten te scheiden of een (echt-)scheiding achter de rug hebben. Tara Mediation geeft aan deze groepen ook de workshop ‘Eis je plek op! – van Samen naar Single’. Meer informatie www.taramediation.com

Voor meer informatie over Tara Mediation, interviewaanvragen of beeldmateriaal kunt u contact opnemen met Sunita Changoe per telefoon: 06-8100 6515 of per e-mail: su.changoe@taramediation.com Bezoek ook de website: www.taramediation.com

 

Scheiden & Delen met auteur en inspirator Cher van Eyck: “De ‘rijkste’ erfenis die je kinderen kunt nalaten: vergeving, humor en zelfvertrouwen.”

Scheiden & Delen

Cher van Eyck – Fotografie: Monique Shaw

In de serie Scheiden & Delen wordt een aantal portretten weergegeven van mensen die een (echt-)scheiding hebben ervaren.

De spits van deze serie wordt afgebeten door Cher van Eyck. Een gescheiden moeder met co-ouderschap, die haar innerlijke kracht en vrouwenwijsheid heeft mogen ontmoeten door de (echt-)scheiding.

De impact van gescheiden zijn in haar kindertijd
Cher kan zich nog goed heugen dat in haar kindertijd de kwetsbaarheid van de man en de daadkracht van de vrouw in relaties niet getoond en gehoord mochten worden. Dat is nog steeds het geval. Voor de in economisch opzicht van de man afhankelijke vrouw was het zwaar, net zoals het tegenwoordig ook nog vaak het geval is. Het leven van de vrouw viel door de echtscheiding als een kaartenhuis in elkaar. Ze moest weer helemaal opnieuw beginnen. Een echtscheiding tastte de vrouw niet alleen in financieel, maar vooral ook in emotioneel en spiritueel opzicht aan. Er was in die tijd geen sprake van co-ouderschap. De man verliet de vrouw dan en gaf haar wat geld, maar moest verder zelf maar uitzoeken hoe ze verder rondkwam. Ze heeft met lede ogen moeten toezien dat veel kinderen onbeschrijflijk hebben geleden onder de scheiding. Dat was voor haar een eyeopener. Toen al dacht zij: ‘Als mij dit ooit overkomt dan doe ik het anders’, niet wetende dat zij het als volwassene ook zou meemaken. Dit hoorde niet zo, dit behoorde anders te gaan zowel voor haar als voor haar partner en voor haar kinderen. ‘Een verstandige vrouw en vooral moeder, is voorbereid op haar financiële en emotionele zelfstandigheid.’

Een gescheiden man is anders dan een gescheiden vrouw
Een echtscheiding was een taboe, men bleef liever samen. Van mannen werd het eerder geaccepteerd dat ze gescheiden waren. Vaak had het ook te maken met status. Het was voor de man en de maatschappij belangrijk dat hij zijn werk kon voortzetten. Zich kwetsbaar opstellen door te praten over zijn verdriet, werd gezien als een zwakte van de man. Dit was moeilijker voor de vrouw. De kinderen bleven in het algemeen achter bij de moeder. Door de zorg voor de kinderen zonder financiële ondersteuning was het voor de moeder moeilijk om haar eigen wereld te scheppen, haar eigen financiële situatie op orde te brengen en gehoor te geven aan haar roeping. Maar aan de andere kant heeft Cher er ook getuige van mogen zijn dat de vrouwen van hun nood hun deugd wisten te maken door voor zichzelf te beginnen. Door het huwelijk waarin alles geregeld was, was de vrouw in de meeste gevallen zich niet bewust van haar innerlijke kracht, stond ze niet stil bij de kwaliteiten die zij in zich droeg. De echtscheiding bracht de vrouw naar haar kracht en toonde haar haar kwaliteiten. Hierdoor begonnen de meesten een eigen bedrijf, welke zij nog steeds runnen. ‘De deur die dichtging – de echtscheiding – gaf hen de kracht om zelf een nieuwe deur te openen.’ Cher is er een duidelijke voorstander van dat wanneer de dingen niet gaan zoals men het graag wilt, men er altijd iets beters voor terugkrijgt. Het deed haar dan ook goed om te zien dat vrouwen zich door een scheiding niet lieten beperken door gedachtes als ‘ik kan het niet’ of ‘het lukt me niet’, maar juist gaan bekijken hoe alles beter aangepakt kan worden.

Hebben de vrouwen uit jouw kindertijd dan noodgedwongen door de scheiding the survival of the fittest doorstaan?
‘Ja, als er zoiets als een echtscheiding zich voordoet in je leven, dan wordt er iets aan je gevraagd. Er wordt aan je gevraagd om je kracht te laten zien. En dat is mooi. Vaak als iets vervelends gebeurt dan gaat alle aandacht naar ‘oh het is vreselijk, het is erg, wat nu?’ Terwijl mensen ook horen stil te staan bij het geschenk dat wordt gegeven: ‘Wat ga ik ontdekken wat ik nog niet wist.’’

Een nieuwe kijk op mensen in de relationele sfeer
Cher is inmiddels 7 jaar gescheiden en zij heeft daardoor een nieuwe kijk op het leven gekregen. Zij is bewust geworden van de schoonheid en de noodzaak van communicatie, de noodzaak te beseffen wie je bent voordat je een relatie in stapt.

Wie ben ik? Een prachtige vraag, maar kun je die überhaupt beantwoorden?
Gaandeweg in de relatie laat de ander zien wie je bent, waar je nog aan moet werken, welke onverwerkte emoties je hebt, hoe je je grenzen aangeeft en hoe je jezelf waardeert. Dat krijg je volgens Cher allemaal te zien in een relatie. Als je niet weet wie je bent, weet je ook niet wie je aantrekt. Als je weet wie je bent, straal je dat ook uit. Als je weet wie je bent, trek je dat ook aan. Cher is van mening dat er te weinig stil wordt gestaan bij wat men wel of niet leuk vindt. Hoe vertel je het ook aan je partner? Communiceren op een bepaalde toon, communiceren met respect. Wat je geeft, krijg je terug. De intentie die je geeft, krijg je ook terug. Heel belangrijk: luisteren. Als partners naar elkaar luisteren, wordt er gehoord wat er niet wordt gezegd, maar ook gehoord wat er op dat moment speelt. Dat is belangrijk, want als je niet goed luistert, krijg je het terug. Als je er geen aandacht aan besteedt, krijg je het terug.

Inzichten opgedaan na scheiding
De scheiding heeft haar vele inzichten verschaft. De door de scheiding verworven inzichten hebben effect op alles wat zij doet. ‘Ook in de relatie met mijn lieve dochter Sharik; dat ik ook goed naar haar luister, niet beoordelen, mijn standpunt naar voren brengen. Luisteren naar wat ze zegt, waardoor ik hoor wat er werkelijk aan de hand is. Ik vind dat een goede relatie begint met luisteren. Luisteren geeft aan dat je het geduld hebt om de ander te leren kennen.’

Behoeft het luisteren niet ook een balans, om te voorkomen dat er maar door één persoon wordt geluisterd?
‘Luisteren is ook aanvoelen. Wanneer je je alleen bezighoudt met je eigen waarneming, met je eigen standpunt dan gaat het mis.’

Relationele groei door scheiding
Door de scheiding werd ze geleid naar de belangrijkste relatie: de ontmoeting met zichzelf. Om te kunnen helen na een scheiding is volgens Cher jezelf ontmoeten een van de eerste stappen, om te kijken wat je eigen aandeel is geweest. Onderzoeken waar je keuzes vandaan komen, waardoor zaken zich niet herhalen, zodat een nieuw begin mogelijk is. ‘Anders blijf je in constante boosheid en dan ga je verwijten, zonder te kijken naar jezelf. Van daaruit kun je beginnen om harmonieuze relaties op te bouwen.’

Gerichtere koers na scheiding
Doordat Cher zichzelf heeft ontmoet, heeft haar leven een gerichtere koers gekregen na de scheiding. ‘Jezelf ontmoeten vraagt om eerlijkheid. Er is geen plek meer voor twijfel. Het gaat om de moed eerlijk uit te spreken wat je wilt en wat je niet (meer) wil, dat maakt dat je een gerichtere koers uitzet en volgt.’

Scheiding een richtingwijzer of een weg waar je een andere afslag hebt genomen?
‘Het heeft mij gebracht waar ik wil zijn, waar ik thuishoor.’ Die ervaring had Cher nog niet toen ze ging scheiden. De echtscheiding heeft haar begeleid naar haar bestemming. ‘Niet wat anderen willen, maar wat ik wil.’ Het begint met eerlijkheid als je jezelf wilt ontmoeten. Dat wil niet zeggen dat het altijd rozengeur en maneschijn is en dat geeft niets.

Je hart zingt een lied dat alleen jij kunt horen. Heeft de scheiding daar verandering in gebracht? Is het een andere melodie gaan spelen of heb je de knop uitgezet?
‘Het lied van het hart is beter en helder hoorbaar geworden. Het heeft me in alle opzichten helderheid gegeven en het klopt allemaal.’

Cher is graag creatief bezig, naast haar inspirerende teksten, schrijft zij haar tweede boek ‘Voor jezelf kiezen geeft KRACHT’. ‘Bloeien zoals ik ben is mijn bestemming. Ik hoop met mijn bloei anderen mee te nemen ook hun bestemming te bereiken middels hun eigen bloei. Ik verbind, deel en verrijk. Ik kan het alleen maar doen door een voorbeeld te zijn. Het is aan de mensen zelf of ze er iets uit kunnen halen. Mijn emancipatie is ook die voor een ander. Mijn keuzes hebben ook gevolgen voor anderen.’

‘Ik ben de eerste vrouw in het leven van mijn lieve dochter. De wijze waarop ik met mezelf omga, mezelf waardeer en keuzes maak, geef ik door aan haar. Mijn bewustwording na de echtscheiding is haar zelfvertrouwen. Ik ben me daar terdege van bewust, Het is daarom zo belangrijk juist op een pad te staan waarvan ik kan zeggen dat ik mezelf herken in mijn keuzes, omdat ik een voorbeeld ben voor mijn dochter. Het is de ‘rijkste’ erfenis die ik haar nalaat.’

Harmonieus co-ouderschap
Cher kan met haar dochter spreken over de scheiding. Zij vindt het belangrijk dat haar dochter harmonie meekrijgt. Ouders die moeizaam met elkaar of met het kind communiceren, lopen het geschenk van harmonie mis. ‘Onze dochter heeft al genoeg meegemaakt, omdat haar ouders uit elkaar zijn. Ik ben blij dat ik kan spreken van een harmonieus co-ouderschap.’

Zou je co-ouderschap aanraden aan alle ouders of dient het per geval bekeken te worden?
‘Ik raad co-ouderschap aan. Ten eerste vanwege de betrokkenheid van beide ouders naar het kind en de gelegenheid die het geeft aan beide ouders om hun eigen leven weer op te bouwen. Er is een mooie balans van ouderschap mogelijk door co-ouderschap. Want de ouderschap blijft, ook al komen er nieuwe partners. Dat houdt in dat alles doorgaat; ook de ontwikkeling. Co-ouderschap geeft zowel rust aan de ouders als aan het kind.’

Tijd voor jezelf als ouders door co-ouderschap versus reizen van het kind tussen twee huizen
Twee huizen hebben heeft ook voordelen. Twee kamers en twee verjaardagen. Zelfstandigheid van (gescheiden) ouders is volgens Cher heel belangrijk. Dat zaken goed geregeld zijn geeft rust en balans. ‘Probeer vooral veel rust in huis te creëren, dat geef ik door aan onze dochter. Als de andere ouder niet zo is, dan kan co-ouderschap een uitdaging zijn.’

Is door jouw eigen scheiding je visie op scheiden zoals je die had in je kindertijd anders geworden?
‘Mensen moeten relaties aangaan die bij hun past. Ga vooral geen relatie aan voor de familie of de maatschappij. Je doet jezelf daarmee onnodig tekort. De scheiding heeft mij verrijkt. Het heeft nooit gevoeld als falen, omdat ik de gelegenheid heb gekregen om inzichten te verkrijgen en mijn leven te verbeteren, te vernieuwen. Geen enkele relatie biedt zekerheid. Scheiden is een lang proces dat al begint voordat het werkelijke besluit tot scheiden wordt genomen. Mensen vinden het vaak moeilijk om opnieuw te beginnen, alleen te komen staan vanwege de kinderen of de financiën en blijven dan gemakshalve in een huwelijk waar ze al heel lang zonder liefde leven en eenzaam zijn.’

Jean Paul Sartre zei ooit ‘Als je je eenzaam voelt als je alleen bent, dan ben je in heel slecht gezelschap.’
Niets is zo prettig als in gezelschap van jezelf te zijn, met jezelf overweg kunnen, jezelf leuk vinden, alleen durven zijn, geen behoefte aan erkenning van buitenaf om je volwaardig te voelen. ‘Je ziet ook vaak dat mensen niet alleen durven te zijn en al snel in een nieuwe relatie stappen na een scheiding. Dat geeft niet, ieder heeft een eigen proces. Ga voor een leven dat bij jou past, alleen dan kun je bloeien: design YOUR life!’

Vooral als je kinderen hebt is de ‘rijkste’ erfenis die je kinderen kunt nalaten: vergeving, humor en zelfvertrouwen.’

Boek in ontwikkeling
Het tweede boek van Cher ‘Voor jezelf kiezen geeft KRACHT’ is niet alleen gericht op mensen in scheiding en mensen die reeds gescheiden zijn, maar voor iedereen die wenst te bloeien, een leven zou willen leiden waarin hij of zij zichzelf herkent. ‘Want relaties zijn divers. Een ieder herkent zichzelf of een ander wel in het boek. Waar je ook bent op jouw levensweg, het boek geeft je altijd iets waardevols mee.’

De boom op haar website Cher van Eyck heeft duidelijk zichtbare stevige wortels, ondanks de storm. ‘Je blijft altijd groeien. Moeder aarde heeft de ritme van verandering, een ritme waaraan niemand ontkomt. Verandering zoals het komen en gaan van seizoenen is de manier om te kunnen bloeien.’

Wat zou je mensen willen meegeven die een scheiding overwegen en de mensen die zich middenin het scheidingsproces bevinden en het er heel moeilijk mee hebben?
‘Zoek de stilte op door alleen te durven zijn, wees eerlijk naar jezelf en je krijgt jouw eerlijke antwoorden, want alleen jij draagt jouw innerlijke wijsheid. Vaak weet men het al, maar is het te confronterend om het hardop naar zichzelf uit te spreken. Een mens hoort meester te zijn van zijn eigen leven. Creëer je eigen geluk, niemand anders kan het voor je doen.’

Aan ouders in scheiding wil Cher graag het volgende willen meegeven: ‘Gescheiden ouders die elkaar het geluk gunnen, maken het mogelijk dat ze zelf weer een liefdevol en succesvol leven krijgen.’

Cher van Eyck is auteur en (woon-)inspirator. Bezoek haar website voor meer informatie: Cher van Eyck
Je kunt je ook laten inspireren door Cher via haar Facebook pagina: Cher van Eyck

 

Over Su Changoe
Su Changoe is eigenaresse van Tara Mediation. Tara Mediation begeleidt mensen die een (echt-)scheiding overwegen, hebben besloten te scheiden of een (echt-)scheiding achter de rug hebben. Tara Mediation geeft aan deze groepen ook de workshop ‘Eis je plek op! – van Samen naar Single’. Meer informatie www.taramediation.com

Voor meer informatie over Tara Mediation, interviewaanvragen of beeldmateriaal kunt u contact opnemen met Sunita Changoe per telefoon: 06-8100 6515 of per e-mail: su.changoe@taramediation.com Bezoek ook de website: www.taramediation.com

Wil je dit artikel gebruiken in een tijdschrift, nieuwsbrief of op een website? Dat kan, zolang je de volgende informatie met een werkende link naar genoemde website, opneemt: “Door Su Changoe van Tara Mediation. Bezoek voor meer informatie haar website: www.taramediation.com.”

We verkopen hier geen vruchten, enkel zaden …

www.taramediation.com

Su Changoe

 

In een droom liep ik een winkel binnen.
Achter de toonbank stond een engel.

Ik vroeg: wat verkoopt u hier?
Alles wat u maar wilt, zei de engel.

Oh, zei ik, echt waar?
Ik wil dan graag vrede op aarde, opheffing van onderdrukking, geen honger meer, een huis voor alle vluchtelingen …

Wacht even, zei de engel, u begreep me verkeerd.

– Chassidisch verhaal uit Zwart-Wit een boek over menselijkheid

Over Su Changoe
Su Changoe is eigenaresse van Tara Mediation. Tara Mediation begeleidt mensen die een (echt-)scheiding overwegen, hebben besloten te scheiden of een (echt-)scheiding achter de rug hebben. Tara Mediation geeft aan deze groepen ook de workshop ‘Eis je plek op! – van Samen naar Single’. Meer informatie www.taramediation.com

Voor meer informatie over Tara Mediation, interviewaanvragen of beeldmateriaal kunt u contact opnemen met Sunita Changoe per telefoon: 06-8100 6515 of per e-mail: su.changoe@taramediation.com Bezoek ook de website: www.taramediation.com

Wil je dit artikel gebruiken in een tijdschrift, nieuwsbrief of op een website? Dat kan, zolang je de volgende informatie met een werkende link naar genoemde website, opneemt: “Door Su Changoe van Tara Mediation. Bezoek voor meer informatie haar website: www.taramediation.com.”